پلوتو يك سياره كوتوله است و در فاصله بسيار
دوري از خورشيد قرار دارد. اين سياره بخشي
از مدار خود را كه كمربند كوييپر (Kuiper) نام دارد،
در اختيار مجموعه اي از اجرام يخي شبيه به
خود گذاشته است. از زمان كشف اين سياره در
سال 1930، مردم به شدت دوست دارند كه آنرا
سياره نهم منظومه شمسي بنامند. با اينحال
به دليل ابعاد كوچك و مدار عجيبش، بسياري
از دانشمندان، هم گروهي پلوتو با سياراتي
مانند زمين و مشتري را زير سوال بردند.
در سال 2006، اين مناظره، انجمن ستاره شناسي
بين المللي (مرجع نامگذاري اجرام آسماني)
را بر آن داشت كه رسما پلوتو را در گروه
سيارات كوتوله معرفي كنند. اين سياره از زمين
بدون تلسكوپ ديده نمي شود.
فاصله پلوتو از خورشيد تقريبا 39 برابر فاصله زمين از
خورشيد است. ميانگين فاصله آن از
خورشيد 5.869.660.000 كيلومتر مي باشد.
پلوتو در مداري بيضي شكل به دور خورشيد در حركت است
در سال 1969، ستاره شناسان نخستين تصاوير
دقيق از سطح پلوتو را منتشر كردند. اين تصاوير كه
توسط تلسكوپ فضايي هابل تهيه شده بود،
12 منطقه تيره و روشن را در سطح پلوتو نشان
مي داد. مناظق روشن، كه شامل كلاهك های
قطبي هستند، احتمالا نيتروژن يخ زده مي باشند.
مناطق تيره نيز به طور حتم متان منجمد است كه
به دليل پرتوهاي فرابنفش خورشيدي
دچار تغييرات شيميايي شده است.
در سال 2005، يك گروه از ستاره شناسان كه
به بررسي تصاوير هابل مي پرداختند، دو قمر
ناشناخته پلوتو را كشف كردند. اين اقمار كه بعدها
هايدرا (Hydra) و نيكس (Nix) ناميده شدند، قطري حدود
160كيلومتر دارند و در خارج از مدار شارون قرار گرفته اند.
در سال 2006، ناسا سفينه افقهاي جديد(New Horizons)
را با هدف رسيدن به پلوتو به فضا ارسال نمود.
